Ordear por:

Data

Europa está en crise, se é que algunha vez non o estivo. O gran invento saído das Guerras Mundiais precisa constantes actualizacións. O problema é poñer ós poderosos de acordo. Pero aínda que pareza incrible, nalgunha ocasión todos concordan.

O Parlamento Europeo ven de aprobar por unanimidade a proposta dun novo marco normativo común para a explotación dos dereitos de autor, co obxecto de promover a distribución legal das obras audiovisuais a través de internet, e en especial, da música. A clave deste embrollo é crear un único marco común para todo o mercado dixital europeo, cousa que ata o de agora non sucedía. Sen dúbida, o consumidor de música dixital verase beneficiado desta medida, xa que as plataformas de streaming e de descargas, poderán operar a nivel multinacional sen necesidade de negociar licencias en cada país de xeito individual. Entendamos, iso si, que coma sempre, os poderosos non se unen para facilitarnos a vida ó resto. Se a unión do vello continente comezou no seu día como un acordo multilateral sobre o tráfico do carbón, ten moito sentido que siga sendo a economía a que force as continuas actualizacións do monstro europeo. Non esquezamos que as sociedades de xestión de dereitos da U.E. facturan cada ano 6.000 millóns de euros. Esa cifra move parlamentos e o que faga falta...

 

 

E unha vez máis temos ás novas tecnoloxías tendendo pontes entre persoas, países, músicas, cabezas, orellas, mundos... José Ramírez era un cantaor emigrado en Alemaña que sentiu que faltaba algo no seu universo persoal. Como é posible que haxa tanto afeccionado ó flamenco por todo o mundo, e non exista un espazo na rede onde xuntarse, reunirse, falarse, e intercambiar coñecemento? E foi que José Ramírez, que non tendo idea de navegadores e ordenadores, contacta cun coleguita que lle apaña unha web la mar de xeitosa e veña que xa nace www.flamencomaniaco.com.

 

 

E agora, xa temos unha rede social para que os flamencos de todo o mundo se atopen. Pero non esquezamos outras aparicións tecnolóxicas dignas de mención: Flamenco Metronome Pro, para aprender as bulerías e as soleás..., Flamenco Radio Player 24 hours, para non perder o soniquete en todo o día, Flamenco Palmas, para sentirte como Peret e os seus palmeiros, ou Doctor Compás, etc.... É curioso como no mundo da música hai tanta xente intentando que as novas tecnoloxías e a música non se atopen, e a realidade non para, non obstante, de dar leccións de que xa non se separarán en moito tempo.

 

 

A gran cuestión, a gran pregunta... Esta xuntanza será para ben, ou será para mal? Polo de agora, é...

 

 

 

A música galega máis ligada ó mundo tradicional e ó folk, ten cada ano unha cita estival na Bretaña francesa. @s convidad@s para este ano 2013 son a Asociación Cultural Traspés, Anxo Lorenzo, a Banda de Gaitas de Forcarei, Edelmiro Fernández, Pablo Seoane Méndez, Rodrigo Romaní e Taghaitai.

O Festival de Lorient celebra este ano a edición número 43 e sempre se caracterizou por facerse eco das distintas expresións musicais do mundo celta. Ano tras ano, as chamadas nacións celtas aportan unha boa mostra do que se está a cocer nas súas comunidades. Escocia, Irlanda, País de Gales, Isla de Man, Cornualles, Galicia e Asturias levan moitos anos compartindo un espazo de expresión común que, lonxe de esmorecer co paso do tempo, foi renovándose e gañando público, expectación e visibilidade. Para @s músicos galeg@s será unha nova ocasión de confrontar os seus proxectos musicais co resto de propostas europeas. Haberá mellores embaixador@s que @s músicos gaelg@s polo mundo?

Ás veces resulta moi complicado saber que pintamos os músicos nesta nosa sociedade. A semana pasada, Galicia sufriu un shock mediático tralo accidente do tren en Compostela. Unha traxedia desta magnitude deixa a todo o mundo co paso cambiado. Obrigatoriamente hai que seguir tirando para adiante, aínda que resulte inevitable manter a nosa mirada de esguello ó que aconteceu. Dende Músicos ao Vivo, o noso máis sincero apoio ás familias e ó persoal que axudou a minimizar os efectos dunha catástrofe así.

Con respecto á Música, as autoridades decidiron que resulta claramente incompatible co loito. E forzaron que durante sete días, Galicia enteira sentira que non era momento para festas e celebracións. Festa... A iso queda reducido a música? O sector musical, tratado como industria cando convén, e como cultura cando non, sufriu unha serie de cancelacións en cadea facendo perder a un sector fundamentalmente estival, unha cantidade inxente de ingresos na última semana do mes de xullo. A Música está de loito e os centros comerciais non, nin os medios de comunicación, nin os transportes,  nin tantos e tantos sectores... por que? Acaso a música non fai comunidade, non axuda a reforzar os vínculos entre as persoas? Precisamente cando máis necesario é. Acaso a música só ten sentido cando hai festa? Teñen que decidir @s nos@s gobernantes cando e como ten que soar a música? Como diciamos, ás veces resulta moi complicado saber que pintamos os músicos nesta sociedade, tamén en momentos coma este.

  • Publicado por mauro 00/00/0000

Parece que este será o verán no que a industria do directo tal e como se coñecía ata o de agora pase a mellor vida. O cambio de modelo da industria musical foi total. Afectou á industria discográfica, ó negocio editorial, ós hábitos de consumo, á cultura do directo, á promoción privada, ás empresas de servizos, ós músicos, ós concellos, ós sistemas de programación, á creación mesma, etc... E sería incorrecto non ver aspectos moi positivos en todos e cada un destes cambios. Por suposto. Pero, é que en menos dun ano, todo isto púxose outra vez de patas para arriba coa chegada definitiva da crise/estafa e a hipocritamente denominada austeridade. Se lle sumamos o corte arbitrario dos orzamentos públicos, a subida case terrorista do IVE cultural, e a perda do poder adquisitivo do consumidor cultural, temos unha tormenta perfecta da que non se salva practicamente ninguén.

Nesta semana declaraban as dúas principais asociacións de promotores de concertos españolas (APM e ARTE), que neste ano prevén perder o 50% dos ingresos con respecto ó ano anterior, que xa eran uns ingresos de período crise. O cambio de sector de gran parte das 400 empresas que integran ditas asociacións, parece inevitable.

Cando pase o verán, haberémonos preguntar cantos sobreviviron, cantos se transformaron, e tamén cantos souberon xogar os cambios ó seu favor.

Músicos ao Vivo entende a música dun xeito amplo, universal e ó marxe de valoracións estilísticas. Entendemos que toda expresión musical é igualmente respectable, e que non hai músicas de primeiro orde, ou de segundo, senón que todas as músicas son susceptibles de cumprir a súa función. E dende este boletín, sempre se optou por defender e apoiar calquera forma de expresión musical, sexa cal fora, porque a defensa dunha música, é a defensa de tódalas músicas, así como a defensa de calquera músico, é a defensa de todo o colectivo.

Todo isto ven porque na redacción deste boletín saíu, como non, a cuestión de Eurovisión... O evento musical que esperta paixóns e odios por excelencia e, a nosa redacción tampouco se librou do tsunami mediático de tódolos anos. Pero estade tranquil@s, que non nos imos mollar, ou polo menos, non nas augas que todo o mundo supón. Dende Músicos ao Vivo non temos absolutamente nada en contra de Eurovisión. Tan só unha petición: que contraten dunha vez MÚSICOS QUE TOQUEN.

¿Ou será que en toda Europa non son quen de atopar unha orquestra suficientemente capacitada para preparar todo o show ao vivo? ¿Será por falta de orzamento? ¿Será que o evento en cuestión non é en esencia un evento musical? ¿Por canto tempo teremos que seguir aturando figurantes con instrumentos colgados que fan que tocan, mentres músicos sobradamente preparados seguen malvivindo por falta de traballo digno?

¿Eurovisión? si, pero tamén para @s músicos.

A música é poderosa. Move conciencias, move corpos, move ideas, move deseño, move industrias e move moreas de cartos. A música consegue todo iso e moito máis, e moitas veces sen pretendelo. Unha canción xestada inocentemente nunha xornada pode acabar influíndo nas accións de millóns de persoas. E pola contra, campañas multimillonarias agochadas detrás de produtos pseudomusicais, só conseguen aportar máis contaminación acústica a uns medios de comunicación tan saturados de radiofórmulas e tan carentes de verdadeiro contido musical. Quizais unha imaxe valla máis que mil palabras. Ver unha camiseta dos Sex Pistols nun escaparate de Bershka podería ser unha boa síntese de como o Capital tenta apoderarse dun símbolo alleo, e mesmo oposto. Unha vez máis, a industria segue apropiándose do vocabulario estético dunha expresión musical, sexa Jazz, Punk, Rock, Reggae, Hip hop.... que máis ten?

A música ten a capacidade de sintetizar filosofía, ideoloxía, revolución, clase, glamour, rebeldía, patria, compromiso, sexo, hedonismo, protesta, etc... e a industria utiliza esas mensaxes como slogan, como unha cor, como poesía. Unha pincelada de punk, un toque de jazz, un arrecendo de hiphop, indie por aquí, rock por alá... Xa está servida a empanada mental do capital.... A comer!!!!

Parece que as noites en vela que preceden a unha viaxe en avión co noso instrumento poden desaparecer. É posible que os ataques de angustia nas colas de embarque toquen ó seu fin. Será verdade que por fin poderemos viaxar co noso instrumento máis querido, e non co de “batalla” por aquilo de perdelo, ou velo feito anacos? Deixaremos de escoitar as sentencias surrealistas do persoal de embarque para referirse á imposibilidade de introducir o noso instrumento na cabina?

Saíu á luz nestes días unha boa nova, que se ben aínda non é definitiva, si bota un pouco de luz sobre todas estas cuestións introdutorias. Grazas ó traballo das redes sociais e á Federación Internacional de Músicos, conseguíronse case 50.000 sinaturas que permitiron revisar a normativa. A cuestión radica en que os instrumentos musicais sexan aceptados como equipaxe de man independentemente das súas dimensións. Resulta obvio que haberá determinados instrumentos que seguirán sen viaxar na cabina, pero poderemos acabar dunha vez por todas coa arbitrariedade que supón estar no limbo da legalidade, e deixaremos de estar ó antollo do xefe de cabina de quenda. Sen dúbida, un paso importante, que seguiremos de preto, pola parte que nos toca. Parabéns!!

@s músicos vivimos baixo os mandados da nosa música. Nós podemos ter a ilusión de que decidimos como, cando, para quen, onde, e baixo que condicións pretendemos facer música, pero, unha e outra vez, a música organiza a nosa axenda de xeito caprichoso. Lévanos polo mundo, de bares a auditorios, de locais de ensaio a estudos de gravación, do contacto próximo ao masivo, do íntimo ao público, dun país a outro, e todo isto, no mellor dos casos...

E ven sucedendo dende tempos afastados. E chega ós nosos días. A música trouxo a Galiza a centos de músicos, e moitos deles e delas, acabaron ficando aquí, pasando a formar parte da gran familia galega da música. Inmensa, poliédrica, heteroxénea e metamórfica. Cuba, Brasil, Uruguai, Marrocos, Italia, Francia, Inglaterra, Croacia, Bulgaria... Ducias de historias que xa forman parte da nosa realidade, e que veñen sempre a completar o noso mundo, e a poñernos a todos nun escenario global, moito máis rico, e moito máis complexo.

Pero unha vez máis a nosa profesión ten que lidar con efectos colaterais indesexables. O carácter nómade do músico e o crecente proteccionismo migratorio parece que entran cada vez en maior conflito. Nos últimos tempos estamos sendo testemuñas de prácticas que poñen en serio perigo o libre tránsito da propia música. En Setembro, esta problemática saía á primeira liña mediática, pola expulsión dun grupo Folclorista Venezolano que pretendía ingresar en Canarias para actuar alí. Os integrantes do Ensamble Gurrufío asistiron perplexos a como se lles detiña nada máis aterrar no aeroporto tinerfeño, e acto seguido se lles deportaba de volta para Caracas. Dende a organización do Festival anfitrión e dende o Goberno Canario denunciouse que estas prácticas son habituais, pero que só saen á luz, cando non son cidadáns anónimos, como era o caso. Houbo unha tempada na que as trabas ós músicos brasileiros en España eran moitas e moi duras. A realidade cubana, os países do leste, etc... Centos de historias.

Confiemos en que a Música atope os atallos, e consiga pasar por riba das fronteiras, levando ós músicos con ela, de Norte a Sur e de Este ó Leste, como sempre foi, e como debería seguir sendo, incluso nestes tempos.

Canto tempo levamos escoitando ós grandes “capos” da música planetaria botarlle a culpa de todos os males á, por eles mesmos, denominada ”piratería”. O Instituto de Estudios Prospectivos da Unión Europea ven de amosar un estudo sorprendente. Sorprendente para aqueles que só recibiron información dunha soa dirección durante todos estes anos. Para os que vivían fora das mansións de cristal, os resultados do estudo non sorprenden tanto. Caía de caixón. Neste estudo, aclárase que  as descargas de contidos musicais nas plataformas de intercambio ou a través do streaming, non prexudica á venda de contidos musicais nas plataformas de pago. Polo que parece, estamos ante dúas prácticas paralelas, con hábitos ben distintos entre si, e que tal e como cabía esperar, complementarias unha coa outra na maioría dos casos.

 O estudo afirma que aínda que se infrinxa a lei en moreas de casos, o consumo desta música non está saíndo da hipotética venda desa mesma música. É dicir, a sociedade está atopando novos xeitos de consumo á marxe da industria musical. Unha industria musical que non está sabendo ver os novos camiños que demanda a sociedade.  De feito, ¿por que existe agora mesmo o mercado do streaming se non fora polas primeiras plataformas “ilegais”? Ó final vai resultar que os mal chamados piratas son os verdadeiros emprendedores que tanto se demanda desta industria tan hipócrita. Ó final vai resultar que os mal chamados piratas son os que fan a máis auténtica e máis eficiente I+D+i.

O mecenado é algo tan vello como a propia dedicación exclusiva a unha disciplina artística. Na historia recente atopamos numerosos casos de mecenas entregados á causa. Filántropos e melómanos financeiramente solventes que obtiveron pracer en ser garantes do feito artístico, aínda que moitas veces este se vira dobregado ó capricho, á chantaxe, ou ó oportunismo. En calquera caso, a práctica cultural atópase nestes tempos  entregada ós delirios dunha deidade posiblemente moito máis caprichosa, chantaxista e oportunista que o peor dos antigos mecenas: o deus mercado. A aposta de moitos países de tentar ós poderes económicos do mundo moderno a caer nestas prácticas de apoio á creación artística, é a Lei do Mecenado.

E nesta semana, asistimos ó anuncio de que antes de que remate a actual lexislatura  do goberno de Mariano, aprobarase unha Lei de Mecenado. A verdade é que a situación da Cultura en xeral e da Música en particular está tan ó límite, que é lóxico que o sector reciba esta nova con expectación, e con esperanza. Supoñemos que o beneficio fiscal é a única motivación que o empresariado español atopará nesta nova lei, que pretende facer rendible o feito de apoiar proxectos culturais propios. O único que enturba este novo horizonte alentador é a perplexidade na que seguimos sumidos o sector cultural despois de meses e meses de ataques directos e indirectos contra nós, e contra a cultura en xeral.

Vai ser complicado mirar con bos ollos calquera proposta que veña das mans do noso principal agresor. No fondo, sospeitamos que vai ser outra estocada mortal... Tal vez a definitiva?

E seguimos con México, e coa música e coa violencia. Non foi premeditado, pero a nosa nova mundial relacionada co mundo da música para este boletín, repite escenario. Será que México é terra de grandes contrastes, e por iso se da tan ben para amosar historias sinxelas que condensen pequenas claves vitais para non perder o norte nestes tempos tan confusos. O culpable de que o noso ollo parara alí outra vez, é o artista Pedro Reyes, que ven de transformar un lote de case 7.000 armas ilegais confiscadas e inutilizadas, en instrumentos musicais perfectamente efectivos e funcionais. Grazas á axuda e á colaboración de seis músicos, tamén mexicanos, fóronse deseñando ata un total de 50 instrumentos, que completan unha orquestra lista para traballar. Os instrumentos van dende frautas a tambores, pasando por guitarras eléctricas, baixos, etc...

 O nivel de sofisticación e beleza dos instrumentos creados por este colectivo de artistas mexicanos é directamente proporcional ó nivel de desgraza e pobreza que no seu día puideron xerar esas armas. Non está errado quen afirma que a música cura, mesmo a sociedades enteiras...

A violencia estrutural de México é coñecida en todo o mundo e forma xa parte do noso imaxinario colectivo. Nós recollemos hoxe neste boletín a repercusión que a violencia ten no mundo da música mexicana, e viceversa.
Hai uns días atoparon ós 17 membros do grupo mexicano Kombo Kolombia, os cales levaban desaparecidos unha semana, despois de que un comando de narcos entraran durante un dos seus concertos e os levaran en camionetas. Matáronos a todos dun tiro na caluga menos a un deles, que se supón que o deixaron ir para certificar a autoría. É unha práctica habitual entre as guerras dos clans inimigos. E parece que tamén xa é unha práctica habitual o da inseguridade dos músicos. A intensa exposición pública e social á que se someten os artistas e os músicos fai que lles saian os “admiradores” de debaixo das pedras. De feito, hai determinadas zonas, denominadas “quentes” onde practicamente xa non existe a música ao vivo. Os músicos xa non se fían de clientes descoñecidos, xa que o que pode comezar sendo un bolo normal para un cliente ó cal aínda non coñeces en persoa, pode acabar nunha vinganza por cantares algo molesto para un ou outro clan, ou simplemente, como unha represalia por actuar en demasiadas ocasións para determinado local, ou barrio. Obviamente, como ía escapar a práctica musical desta barbarie? A música forma parte do tecido sociocultural de toda sociedade, e tamén da mexicana.
E como non hai claro sen escuro, deixamos tamén constancia doutra experiencia musical que acontece no corazón da barbarie mexicana por excelencia: Ciudad Juárez. Alí, onde o feminicidio adquire cotas dunha desproporción inhumana, un grupo de rapaces moi novos andan a voltas cun pop combativo e pacifista que se deu en chamar Nueva Ola Fronteriza. Este movemento ven marcado por unha produción inxente de material pop doméstico que utiliza as redes como catalizador e medio de difusión da súa mensaxe artística e social.
Mexico lindo... coa música polos catros costados...

Se dicimosHMV seguramente a moitos de vós non lle soará a nada. Pero HMV foi o emporio británico que amasou inxentes fortunas na época dourada do CD, alá polos 80 e 90. Despois de intentar durante anos encaixar os golpes dun sector en plena revolución, finalmente entrará en concurso de acredores cunha débeda acumulada de case 200 millóns de euros. Estamos falando dunha firma con máis de 4000 empregados e case 300 megastores por todo o mundo. Por iso non lle estrañou a ninguén que Universal, Sony, Warner ou 20th Century Fox tentaran botarlle un cabo rebaixando os marxes do CD e DVD. Pero nin así. Os grandes xigantes non se podían permitir que o único reduto que lles quedaba de venda física desaparecera. E sabemos que os pequenos espazos de venta que aínda se lles reserva ó CD e DVD nos grandes supermercados teñen os días contados.
Estamos no ollo do furacán. Se en 2005 os capos das grandes discográficas xa se botaban as mans á cabeza porque internet acadaba o 6% do volume de ventas, que non farán agora que xa excede o 75%? O xigante axeonllado... a cuestión é... ante quen?

Ás veces temos a sensación de que o IVE cultural, no canto de ser un imposto directo ó consumo de cultura, podería ser o valor bolsista do cinismo político dun país. É ben curioso. Foron meses e meses de columnas, editoriais, críticas, manifestacións, comunicados, manifestos, entrevistas, etc... Todos de acordo en que unha suba do triplo no IVE cultural, ía supor o golpe de graza a unha industria malcriada a base de cartos públicos, á que de súpeto lle sacaban a fonte de ingresos máis estable, cando non a única, e a deixaban desprotexida tan só co abrigo dunha hipotética billeteira.

Pois ben, sube o IVE do 8% ó 21%, e xa temos cifras dun descenso no consumo en sectores culturais de ata o 70%. Baixa todo, menos a irresponsabilidade política, que segue á alza mes a mes. No entanto, en Francia, veñen de rectificar a subida que fixeran no 2012. Veñen de modificar o 7% ó anterior 5,5%. A desvergoña política en Francia cotiza moito menos que en España. Gañámoslle neso... e tamén no fútbol...

Nuns tempos nos que o consumo se descalabra, a sociedade quebra e as xentes desesperan, a Cultura pasa a ser unha necesidade de primeira orde. Non é industria, non é comercio, non é emprego... É o principal elemento vertebrador da especie humana, e de calquera comunidade. Tamén a nosa. Claro que isto non cotiza ultimamente.

E terá algo que ver que fora en Francia onde tan bo uso se lle dou á guillotina no seu día? Vaites...

Na redacción do boletín quincenal de Músicos ao Vivo estamos empezando a coller complexo de San Xoán Bautista, por aquilo de predicar no deserto, non por afinidades teolóxicas, claro está. Día si, día non, sacamos á luz novas que evidencian os beneficios de apostar pola cultura. Os motivos que esgrimimos son variados e son aplicables a tódolos contextos, realidades, baremos, etc... Pois ben, hoxe sumamos outro grao de area no noso argumentario na defensa da Cultura.
A Universitat de Valencia acaba de presentar en Bruxelas un informe que demostra que a variable máis determinante para explicar as diferenzas de renda per cápita das rexións europeas é o tamaño dos sectores culturais e creativos. PUM!! a primeira na fronte.
O informe asegura que a capacidade para mellorar os niveis de riqueza per cápita é máis alta nos sectores culturais e creativos que en ningún outro sector do mercado. Sen excepcións. PUM!! a segunda no estómago.
A interdependencia entre os servizos creativos e o PIB per cápita é tal, que o informe demostra que un incremento do 1% na proporción de empregos no sector creativo dun estado, supón un incremento de entre 1000 e 1600 € na riqueza per cápita de dito estado. PUM!! Knock Out...
Hai tempo que sabemos que os ataques contra a nosa cultura nada teñen que ver coas políticas de austeridade, pero por primeira vez, dubidamos de que a intención sexa a censura pura e dura. A estas alturas, temos a certeza de que a nosa cultura non recibe os apoios que debería, porque os nosos gobernantes son simplemente unha panda de inútiles.

Nun dos boletíns pasados recolliamos a historia das Pussy Riot, afirmando que nos atopabamos ante o punk perfecto, porque eran antiautoritarias nun país cun pasado profundamente autárquicoateas nunha sociedade maioritariamente ortodoxa, e radicalmente feministas nun mundo patriarcal. Pois ben, hoxe traemos a segunda entrega, na súa versión afgana.

Nesta ocasión non estamos ante un grupo, senón ante unha solista, e non de punk, senón rapeira. A música en cuestión chámase Sosan Firooz, ten 23 anos, e está ameazada de morte, e sabemos que no extremismo islámico non se andan con caralladas. Ela rapea contra a represión da muller, e os abusos infantís, e loxicamente vive exiliada e baixo presións constantes.
Son as cousas do patriarcado, que se ben está presente en todo o que nos rodea, esteas onde esteas e fagas o que fagas, só nos salta á vista cando algunha muller traspasa a fronteira, desatando os exércitos da represión máis absurda, brutal e incontestable. No caso das Pussy Riot, foi actuar nunha igrexa cantando contra Putin. A Sosan Firooz, valeulle tan só poñerse diante dun micro co pelo solto... As cousas do patriarcado.

Si. Queremos políticos músicos, para a ver se así, dunha vez por todas, entenden a importancia da nosa música. Queremos políticos que amen a Cultura para que non a maltraten, a menosprecen, e fagan mercadeo con ela. Queremos políticos que defendan a morte a nosa Cultura, e que fagan todo o posible para que chegue a todos e a cada un dos individuos que conforman a nosa sociedade. Nenos nas escolas, vellos nas aldeas, telespectadores nos fogares, cidadáns. Queremos políticos que se non saben, pregunten. Queremos, en definitiva, políticos músicos. Pero mentres non chegan, conformámonos con que copien medidas doutros países.
En Arxentina, acábase de aprobar a Lei Nacional da Música, a través da cal, todo Artista Estranxeiro, está obrigado a contratar para actuar antes do seu espectáculo, a un Artista Nacional, para unha actuación, de polo menos media hora. Se non o fai, terá que asumir unha multa do 12% da recadación do evento. O recadado por estas multas, irá destinado, xunto con outras partidas orzamentarias, ó Instituto da Música, que proverá fondos públicos para a Asistencia de novos talentos arxentinos.
Por certo... Os políticos arxentinos responsables de tal medida non son músicos, pero preguntaron a quen sabía...

Lévase falando da Globalización tanto tempo que nomeala agora sona a pasado de moda, ós 90, a unha explicación caduca e moi pouco cool. Pero sentíndoo moito, hoxe toca Globalización. Xa nos gustaría que non estivera de actualidade. Cando se falaba do pequeno comercio, do comercio local, do quilómetro cero, a maioría de nós pensaba no zapateiro, no froiteiro, na mercería, na ferraxería, etc... e cando se falaba da Globalización, poucos pensabamos máis alá das grandes superficies comerciais, da importación de manufacturas asiáticas, e como moito, das consecuencias da deslocalización da man de obra. Pois ben, é moito peor que todo isto, sobre todo cando pensamos na cultura.

  O creador galego quedou sen armas coas que chegar o seu público, o seu veciño, o do quilómetro cero. O escritor e editor queda sen librerías amigas, o músico sen tendas de discos cómplices, o cineasta sen salas de cine libres, o creador escénico sen espazos onde representar a súa obra. Estamos amordazados.

  Para chegar ó lector do lado tes que viaxar ata Madrid, para meterte en La Casa del Libro, para chegar ó veciño melómano tes que falar con Francia para que se venda o teu disco no Fnac, para distribuír unha película, igual acabas negociando con USA para que a túa cinta se proxecte un par de veces nos Cinesas do Polígono.

  Vendéronnos que a Globalización nos permitiría ser universais e que a nosa arte chegaría a tódolos confíns do mundo, pero non nos dixeron que o prezo a pagar era illarnos da nosa propia xente. Se non podemos transmitir o noso traballo con liberdade entre nós, para que seguir creando?

Compartimos hoxe aquí dúas novas ben distintas, pero ambas relacionadas coas novas tecnoloxías, e coa música. Por un lado, unha mente artificial capaz de compoñer centos de sinfonías en escasos minutos, e por outra banda, o novo Megaupload que rexurde das cinzas como o Fénix.
O xenio artificial, chamado Iamus, é un ordenador con 1600 procesadores especializado en música clásica contemporánea, que pode compoñer sinfonías que se confunden con outras escritas por compositores humanos. Foi deseñado na Universidade de Málaga, e xa ten selo discográfico propio: “Melomics Records”.
O xenio natural, é Kim Dotcom, e ven de anunciar o novo armazón de servidores que sustituirá a Megaupload, clausurado polo FBI. Chamarase MEGA e xa declarou o seu creador, que será imposible de pechar. O novo megaupload utilizará un sistema de dobre cifrado para que só o usuario que comparte pode “abrir” o contido. É dicir, MEGA non posuirá o coñecemento nin as claves do que se comparte a través do seu servidor.
Parece que grazas ás novas tecnoloxías, as dúas mentes compoñen as súas propias sinfonías: unhas son musicais, e outras xurídicas.

Nun dos momentos máis álxidos da crise mundial e europea, fartámonos de oír como hai que conseguir volver á senda do crecemento económico, sabendo potenciar aqueles sectores que estratexicamente supoñan unha posibilidade real de reactivación económica. Nun escenario absolutamente globalizado, escoitamos ata a saciedade que a clave do éxito está en dar con elementos diferenciadores que nos fagan únicos e nos proporcionen unha “marca” como país. Pois no Reino Unido, é dito e é feito.

            Os ingleses entenderon que a súa música non só forma parte da súa idiosincrasia como pobo, non só é un elemento cultural único e universal, non só é un ben irrenunciable da súa realidade de ocio, senón que é xa a principal industria exportadora do país.

            E como as cousas non saen da nada, e como lexislar é comprender que para ter colleita hai que sementar, o goberno conservador ven de aprobar unha lei segundo a cal os pequenos negocios, aqueles cunha capacidade de menos de 200 persoas, non necesitarán unha licenza específica como sala de concertos. A única restrición será de horarios: os concertos terán que levarse a cabo de 20:00 a 23:00. A medida beneficiará aproximadamente a 13.000 hostaleiros en todo o país, ademais de infinidade de bandas, músicos profesionais, pequenos selos e promotores privados. No Reino Unido enténdese que para chegar ó “máis”, hai que traballar primeiro no “menos”.

            Sen dúbida, no mundo anglosaxón, a música popular goza dun respecto por parte da poboación e das institucións que é practicamente inexistente en España. Iso facilita as cousas. Unha vez máis... Spain is different...

Dende o pasado 23 de Setembro, na Constitución helvética figura a formación musical como unha práctica obrigatoria en todo o ensino. O mandato popular dirixe esta obriga non só ó ensino básico, senón como ben común, a promulgar tamén fóra das escolas. Os 26 cantóns suízos, en coordinación co goberno federal, deberán definir un plan nacional para valorar as competencias musicais dos alumnos, tal e como se fai en matemáticas e lingua.

Realmente consideramos innecesario describir a situación do ensino público en xeral e do ensino musical en particular no noso país. A última reforma educativa pasa por fabricar man de obra básica e eficiente a curto prazo, “diagnosticando” xa dende os 15 anos, se un rapaz ou rapaza “valen” para carreiras de verdade ou se hai que mandalos xa para unha FP. Por suposto a música non pasa de ser un hobby dentro dun sistema enfermizo que só ve man de obra útil, e non cidadáns formados. Parece que o goberno español esgrime a súa lexitimidade nos votos de hai ano e pico. O goberno suízo neste caso, conta co apoio explícito vía referendo do 75% da súa poboación.
Spain is different...

É difícil saber se as Pussy Riot pasarán á historia por elas mesmas ou se terán que repartir o mérito con Vladimir Putin. As Pussy Riot teñen o título de ser antiautoritarias nun país cun pasado profundamente autárquico, ateas nunha sociedade maioritariamente ortodoxa, e radicalmente feministas nun mundo patriarcal. Pero, sobre todo, mantéñense na grella da actualidade mediatice por seren punkies. E iso está gañado a pulso, ninguén llelo pode negar.

Pero nun mundo tan impostado, tan sobreexcitado, tan ó límite de todo o posible, ser punky non deixa de ser algo tan baleiro coma calquera outra moda, look, ou estética, que se pode utilizar circunstancialmente tanto para un videoclip molón como para un escaparate de Bershka. Ser punky non ten maior sentido a non ser que despois dun concerto nunha igrexa apareza a KGB para meterte no trullo. Dende ese momento o punk tórnase realmente unha ameaza políticaa música convértese na arma máis poderosa e unha frase cuspida nun micro revélase nunha verdade coma un puño.

O mérito de tal acontecemento non é só de Yekaterina Samutsevich e as súas compañeiras de grupo. Non é da posta en escena dun xuízo ridículo e dunha cobertura mediática circense. O punk perfecto das Pussy Riot quizais non sería tan perfecto de non ter en fronte ó inimigo perfecto.

Outra volta de torca ó marabilloso mundo do mercado musical. Pero neste caso, si estamos ante un cambio significativo. A partir de agora, terás que volver ó conservatorio se pretendes gozar das últimas novidades discográficas en pleno século XXI. Ou iso, ou botar man dun músico profesional para que che axude a descifrar o próximo disco que merques. Explicámonos.
O músico californiano Beck decidiu que o seu último disco se edite única e exclusivamente en papel. Isto é, en partitura e anotacións propias para a execución das súas composicións. As 20 cancións que integran esta obra, non foron gravadas nunca, e só se poderá acceder a elas a través das partituras, que sairán editadas por Faber & Faber, nun volume especialmente coidado de 108 páxinas. O fenómeno non ten desperdicio, xa que o propio artista anima ós seus fans a que insuflen vida ós seus temas. Xa vos podedes imaxinar a cantidade de versións que inundarán a rede nas próximas semanas.
Non sabemos se será o inicio dunha práctica estendida, tampouco sabemos se se converterá nun substituto á edición en audio. O que si parece é que é cando menos, un xeito de promoción fantástico, que non é pouco.

Hai lixos e lixos, e hai formas e formas de lidar con el. A Orquestra de Instrumentos Reciclados de Paraguay é unha nova mostra de como facer da necesidade virtude. A Orquestra está formada por mozos e mozas que residen en Cateura, o maior vertedoiro do país. As 2.500 familias que residen ás aforas de Asunción, viven de separar o plástico do aluminio, das case dúas toneladas de lixo que a diario se segue acumulando alí.

O impulsor do proxecto, coa axuda do Banco Interamericano de Desarrollo, traballa para reciclar ós “gancheros” en luthiers, e o resultado é espectacular. A orquestra conta ata o momento con 35 músicos, e xa deu os seus primeiros concertos.

Se comparamos as cantidades inxentes de cartos que se moven na industria dos instrumentos musicais, e botamos un ollo a esta experiencia, resulta inevitable descubrir outra cara máis da estupidez na que estamos inmersos. A música, unha vez máis, amosa o camiño para saír do lixo, pero nesta ocasión, de xeito literal.

https://www.facebook.com/pages/Orquesta-de-Instrumentos-Reciclados-Cateura/391360090949650

Se dicimos que nestes días finou Ray Dolby, posiblemente botemos unha ollada ó noso disco duro interno para intentar pescudar en que grupo tocaba este home, ou se en realidade era compositor, ou músico de jazz, ou mito maldito do rock and roll. Pero non tardariamos en caer na conta de que este personaxe foi o que bautizou o Dolby Surround e o Dolby Stereo. Este enxeñeiro de son nacido en Oregon en 1933 foi un visionario en canto á redución de ruído e ó tratamento do espazo sonoro se refire. Nada máis e nada menos que Star Wars e Encontros na Terceira Fase, foron dúas das primeiras películas nas que se aplicou o Dolby Stereo. Hoxe en día, son miles de millóns de discos, películas, videoxogos, etc... que viron impreso o seu apelido.

Despois de recibir todos os honores que se poden recibir no mundo do show business, acadou un Oscar, Grammys, Emmys e mesmo a Orde Oficial do Imperio Británico. Pero, sen dúbida, o maior logro foi o de conseguir estar presente en tódalas casas, como hóspede incógnito, mellorando a nosa experiencia auditiva, e pasando desapercibido. Grazas mister Dolby...

 

 Que a música é unha canle de comunicación poderosísima ninguén o pon en dúbida. Sabemos o que a música provoca nos individuos, e nas masas. Coñecemos os mecanismos que a música é capaz de activar no noso espírito, no noso corpo, nas nosas vidas. E isto é algo que leva sendo así dende que o ser humano sentiu a necesidade de comunicar e de ser comunicado.

 

Loxicamente, e partindo desta base, a música sempre estivo e sempre estará no punto de mira dos distintos poderes que tanto interese amosan polas nosas vidas. A música é unha ferramenta, é unha mensaxe sinxela e directa, e pode ser utilizada para liberar un pobo, para vendernos unhas zapatillas deportivas, ou para odiar ó veciño máis próximo.

 

Hai uns días aparecía unha reseña sobre o último libro de Aaron Klein, “Schmoozing with terrorists”. Trata neste libro da relación dunha multitude de líderes relixiosos do islam, coa cultura pop occidental. Resulta realmente impresionante a importancia simbólica que lle outorgan ás estrelas do pop máis mediáticamente activas. Madonna, Britney Spears ou Hannah Montana, pasan a ser a ollos islamitas como referentes culturais de primeira orde e, por extensión, as culpables da deriva satánica de occidente.

 

Chamádelle deformación profesional, pero dende a redacción deste boletín, entendemos a música satánica como outra cousa ben distinta. Para ser exactos, iría dentro do Metal, non no Pop...

Na última década, Brasil incrementou un 900% o seu orzamento nacional para Cultura. E non só iso, senón que ven apostando por reinventarse a sí mesmo a través da propia Cultura. Brasil foi durante moitos anos festa, praia, fútbol, beleza física, e todo isto sempre pasando pola trituradora do Deus mercado, que a todo pon prezo, sen importarlle de onde veña... Pero agora o Brasil está en posición de reivindicar todo o resto que tamén é. Que é moito e moi diverso. Un universo de matices tan intensos e tan poliédricos que só poden ter unha cousa en común: o propio Brasil.

A campaña de exportación da súa cultura a nivel mundial ven de sumar un apoio orzamentario sen precedentes. A súa presenza en feiras de todo o mundo non vai xa na liña de vender país a través dunha “marca Brasil” para conseguir turismo. Nesas estabamos nós, pero eles xa non. Eles desembarcan nas Feiras do Libro, das Artes Escénicas, da Música, da Arquitectura... A Cultura Brasileira non ten límites porque a sociedade Brasileira non llos pon. E os seus políticos tampouco.

Brasil é modelo dunha terra sen complexos que “é”, sen preocuparse por se o cidadán medio o vai a entender ou o vai mercar... Non hai visionarios, non hai gurús, o único que hai é xente deixando facer a outra xente...

Brasil é modelo de Cultura Universal, e nós, de que somos modelo?

Esta reivindicación, históricamente exixida polos músicos, tivo resposta por parte da Comisión Europea que aprobou o 26 de marzo de 2013 unha proposta de revisión da normativa que inclúe por primeira vez, disposicións sobre o transporte de instrumentos musicais a bordo de avións como equipaxe de man.

Agora depende dos ministros de transportes e dos membros do Parlamento Europeo aprobar no Pleno do 4 de febreiro de 2014 o texto votado pola Comisión de Transportes e turismo de Parlamento Europeo.

Dende Músicos ao Vivo apoiamos esta medida de vital importancia para os músicos, e por iso, xunto coas outras asociacións pertencentes a FEMA (Federación de Músicos Asociados) e a través da AIE (Sociedad de Gestión de intérpretes y ejecutantes) remitimos unha carta ao Ministerio de Fomento de España (responsable dos transportes) e aos portavoces dos partidos políticos con representación no Parlamento Europea, para que aproben o texto que presentará o Comité de Treansportes da U.E.

O Parlamento Europeo aprobou por 580 votos a favor, 47 abstencións e 41 en contra, que os instrumentos musicais podan ser tratados como equipaxe de man en voos europeos.

É unha gran nova, aínda que a efectividade real destas medidas depende do Consello de Ministros da UE, que pode aceptar a posición do Parlamento ou adoptar a súa propia posición, volvendo entón o debate ao Parlamento.

Moitas asociacións de músicos, nacionais e internacionais, apoiaron esta causa e uníronse á petición iniciada por FIM e PEARLE.

Existe un elevado número de estudosos que consideran que dende a aparición do ser humano no mundo, independentemente do lugar do seu hábitat, o fenómeno sonoro puido ter cabida na súa capacidade comunicativa.

O estudo dos xacementos e a aplicación de métodos de etnomusicoloxía a tribos con estadios de  evolución similares aos prehistóricos foron fontes de información que permitiron aos investigadores barallar varias teorías sobre a aparición da música asociada ao ser humano.

A música puido ter sido un elemento de comunicación asociado á linguaxe, segundo formulan as coñecidas teorías logoxénicas.

A ausencia de fontes de información durante os primeiros milenios da historia da humanidade leva a que neste achegamento musical se manexen sobre todo hipóteses.

Só algunhas persoas afortunadas puideron gozar neste mes dos tres únicos concertos que deu a Orquestra Nacional de Francia, nos que se empregaron instrumentos datados no anos 8.000 antes de Cristo coñecidos como litófonos (unha especie de xilófono elaborado con pezas de pedra que se golpean con mazos)

Miles de anos despois de que resoaran nas covas, os expertos del Museo de Historia Natural de París quixeron desempoalos para que "o home moderno coñeza os seus sons ancestrais".

Despois da súa aparición en escena, as 23 pedras antigas que se utilizarán serán embaladas de novo. Os expertos do museo explicaron que "non se volverán a utilizar nunca máis nun futuro". "Este será o seu último concerto por razóns éticas, para non danar o patrimonio cultural" avisaron.

Durante o concerto interpretouse a obra chamada Paleomusique, escrita polo compositor clásico Philippe Fenelon, coa que pretende "mostrar o son metálico dos minerais e o eco dos instrumentos de máis alá dos tempos rexistrados". "O punto é poñer de relevo o lado musical dos antepasados do home que, a miúdo, é eclipsado pola pintura ou pola destreza á hora de fabricar ferramentas",  explicou o científico Erik Gonthier aos medios franceses. Neste sentido, defendeu "o forte vínculo entre a música e as artes visuais que existía nas covas prehistóricas.

Estes instrumentos musicais foron descubertos na súa maioría por soldados estacionados na antiga África francesa nas primeiras colonias do século XX e, durante moito tempo, creuse que se trataba de utensilios para a vida cotiá dos primeiros humanos. Isto débese a que están datados nun período coñecido como a Nova Idade de Pedra, que se caracteriza polo uso humano das ferramentas de pedra, a cerámica, o progreso da agricultura e a domesticación de animais.

O mítico Hotel Chelsea de Nova York ten colgado o cartel de closed for restoration.  O Chelsea naceu  como unha cooperativa con vocación de procurar apartamentos de renda baixa aos artistas que chegaban a probar fortuna na gran cidade.

Polas súas habitacións  pasaron numerosos artistas, músicos e escritores que fixeron do hotel un centro cultural e artístico para o mundo bohemio. Debido á súa lista longa de hóspedes e de residentes famosos, o hotel ten unha extensa historia.

Coñécense, entre outros sucesos, o da morte a coiteladas de Nancy Spungen supostamente a mans do seu compañeiro, Sid Vicious, un caso non resolto por falta de probas.

Viva, a carismática actriz que Andy Warhol converteu en superestrela, conta nunha entrevista recente que “un tipo saltou dunha ventá e traspasou o teito de cristal da sinagoga. Sacárono aínda con vida nunha padiola. Achegueime e pregunteille que por que o fixera. ‘Porque acaban de matar a John Lennon e quero irme con el’, díxome. “

Entre os músicos máis coñecidos que pasaron polo Chelsea podemos citar a  Keith Richards, Patti Smith, Virgil Thomson, Dee Dee Ramone, John Cale, Edith Piaf, Joni Mitchell, Leonard Cohen, Janis Joplin, Jimi Hendrix... ou Bob Dylan, que escribiu alí o seu tema “Sad eyed lady of the lowlands”.

O emblemático edificio de tixolo, o máis alto de Manhattan cando as súas doce plantas foron levantadas en 1885, forma parte do patrimonio histórico da cidade. Ninguén teme, pois, por el. Tralo derribo da  antiga estación de Pensilvania, Nova York creou nos anos setenta una comisión de conservación para garantir a posteridade de recoñecidas construcións coma a ponte de Brooklyn e enclaves con encanto como a casiña de Louis Armstrong en Queens. Desde entón, os pasamáns de ferro forxado dos balcóns do Chelsea, aos que tantas veces se asomaron Patti Smith, Bob Dylan ou Tom Waits, están a salvo. Non preocupa por tanto o envoltorio. O que mantén á xente en vixilia… é o destino que se lle vaia  dar á súa alma.

A venda directa de música en formato de arquivo dixital converteuse nun lucrativo negocio que forma xa parte do espectro de servizos online que todos coñecemos. Xa non é necesario desprazarse ata unha tenda para adquirir o último lanzamento discográfico no que estamos interesados, nin tampouco comprar un disco enteiro se non nos interesan todas as cancións. Tampouco debemos esperar a que na tenda reciban o disco se está esgotado. Todo se fai a través do ordenador, mediante uns clicks  desprazámonos á tenda desexada, buscamos ao noso artista favorito, seleccionamos as cancións, tecleamos o número da nosa tarxeta de crédito, e nuns minutos teremos no noso disco duro copias dixitais das cancións.

Pero non só a posibilidade de comprar é o más interesante, xa que as tendas dixitais  democratizaron a posibilidade  de que calquera artista poña á venda a súa música, algo do que artistas de todo o mundo, especialmente os independentes, se congratulan. Aínda que, coidado, ter a posibilidade  de vender non é equivalente a dispor dunha porta aberta ao éxito. Hai gastos que seguramente non coñeces e inconvenientes que te asaltarán cando menos o esperas.

¿Sabes canto custa poñer á venda música en internet?, ¿sabes canto poderás vender?, ¿sabes canto se pode gañar?, ¿quen vai a gañalo realmente?.

No medio do debate sobre o pouco diñeiro que reportan aos artistas os servizos de streaming, o grupo norteamericano Vulfpeck levou a cabo un golpe perfecto hai aproximadamente un mes. Os californianos editaron un álbum en formato dixital no que non soa absolutamente nada. Titulárono “Sleepify” e no seu  lanzamento pediron aos fans que o reproduciran durante toda a noite en Spotify. O obxectivo era conseguir o suficiente diñeiro cos royalties para realizar unha xira de concertos gratuítos, pasando, na medida das súas posibilidades, polos lugares nos que o disco máis se tivera reproducido.

Sleepify -o disco sen música- recadou 20.000 dólares ao conseguir que se reproducise millóns de veces en Spotify, quen debería pagar aos seus creadores. A plataforma musical nórdica retirou o disco por considerar que contraviña as súas regras, segundo publica The Verge.

 

Aínda que a estratexia de  Vulfpeck era en todo momento legal, segundo a lectura que facían das condicións do servizo sueco, finalmente o álbum foi retirado de Spotify. Contan no seu perfil de Facebook que a empresa lles pediu mediante un email que o retirasen, ao que eles accederon (a banda ten un segundo álbum, Official  Statement, cunha pista falada do teclista Jack Stratton, que confirma a petición de Spotify). Trátase dun final que, probablemente, non sexa outra cousa que o sinal de que a súa estrataxema foi un éxito. Os últimos datos que fixeron públicos era que superaran os 20.000 dólares recadados.

A loita dos eventuais do espectáculo os chamados intermittents, categoría que engloba a 220.000 actores, músicos, técnicos, coreógrafos e outros traballadores da cultura en vivo contra a reforma da protección de desemprego pactada o 22 de marzo por tres sindicatos e tres organizacións patronais causou graves prexuízos nos primeiros festivais de verán en Francia, e ameaza con levar por diante o máis prestixioso, o de Aviñón.

 

O director do certame, Olivier Py, advertiu que se verá obrigado a suspender o certame se o Goberno non atende as demandas dos traballadores, que esixen ao Executivo que non aprobe o acordo asinado en marzo por consideralo lesivo para os descontinuos, en concreto para os máis precarios.

 

Os eventuais, que decretaron unha xornada nacional de folga para o luns, manifestáronse espidos o martes pasado en Guise (Picardía), ante a ministra de Cultura, Aurélie Filippetti. A súa estratexia é perturbar os festivais de Aix e Marsella e ir in crescendo ata Aviñón, que empeza o 4 de xullo.

 

Están afectados 220.000 actores, músicos, técnicos ou coreógrafos. A mobilización afecta xa a todo o país. En París, o Teatro do Odeón pechou as súas portas, e o ciclo flamenco da Villette perdeu dúas do tres noites programadas, incluído un concerto de Miguel Poveda. En Toulouse, o Festival Rio Tolo de Toulouse foi suspendido, e o Printemps des Comédiens de Montpellier cancelou numerosos espectáculos.

 

A mecha prendeu e as estrelas comezan a sumarse. A actriz e cantante Jane Birkin suspendeu a súa esperada función con Michel Piccoli, unha homenaxe a Serge Gainsbourg, que estaba prevista para o día 22 en Montpellier.

 

O réxime dos “intermitentes do espectáculo”, como se lles coñece en Francia, foi creado en 1992 e beneficia a uns 112.000 traballadores dos 200.000 que traballan no sector. O sistema permite que quen cotizan á Seguridade Social mentres fan unha película ou unha función cobren o paro ata o seguinte traballo. Os eventuais deben traballar 507 horas ao ano (72 xornadas de traballo de sete horas) para cobrar as axudas, que oscilan entre 500 euros e 4.000, aínda que só once persoas reciben a cota máxima.

 

Valls nomeou un mediador para tentar frear o conflito. A reforma global do sistema de desemprego, que ten que ser aprobada ou modificada polo Goberno antes de fin de mes, reducirá nun 10% as axudas aos eventuais do espectáculo e deixará sen protección a un 10% dos beneficiarios, segundo afirma o sindicato CXT. Esta central excomunista non asinou no seu día os cambios impulsados por tres sindicatos e tres patronais, entre elas a máis importante do país, MEDEF.

 

O venres, a CXT-Espectáculos enviou unha carta ao presidente da República, François Hollande, na que ameaza con perturbar todos os festivais de verán, unha industria moi importante para un país que recibe da cultura o 3,5% do PIB.

 

O problema para o Goberno, que lida ao mesmo tempo cunha dura folga nos ferrocarrís nacionais, a SNCF, é que o mundo do espectáculo é un gran viveiro de votos da esquerda. Nos seus primeiros meses de presidencia, cando aínda era popular, Hollande visitou o Festival de Aviñón para compartir a súa vitoria cos artistas. Dous anos despois, o certame podería non celebrarse: os eventuais xa lograron suspender a edición de 2003, cando o Goberno conservador tentou tocar o seu sistema de desemprego.

 

O mércores, os descontinuos do Festival IN (a sección oficial) anunciaron que, se o Goberno aproba a reforma, irán á folga o 4 de xullo. Os seus colegas do Festival OFF, pola súa banda, din apoiar aos seus compañeiros pero prefiren non forzar unha suspensión que suporía, segundo afirman, un inxente dano económico á cidade, que ingresa 25 millóns de euros grazas ao festival IN e 6 millóns polo OFF.

 

O director, Olivier Py, e a alcaldesa da cidade, Cécile Helle, comprometéronse cos folguistas a visitar a Manuel Valls, o primeiro ministro, para pedirlle que non referende o convenio. Valls nomeou un mediador para tentar frear o conflito, pero este declarouse favorable á firma do acordo. Pola súa banda, as patronais non pensan rebaixar as súas pretensións. A súa intención de partida era acabar co réxime especial do espectáculo aliñándoo co dereito común.

 

 

Fonte: "El País"

O compositor Michel Legrand e o realizador Jacques Demy construíron xuntos un intenso relato entre a pantalla e a música ao longo de tres décadas. Dúas almas xemelgas que agora se volven a unir nun voluminoso integral que reúne por primeira vez todas as súas bandas sonoras.

En 1964 Os paraugas de Cherburgo transformaba a pantalla nunha orixinal ópera pop, de cores delirantes e cancións de acento jazzístico, envolvida en decorados que parecen pintados por Matisse e Hockney para unha historia ganduxada a partes iguais, de gravidade e lixeireza. Desde fai tres anos Jacques Demy e Michel Legrand buscan un produtor para o seu proxecto: unha película enteiramente cantada!, gritan os produtores cando escoitan as cancións. Ninguén confía nunha historia de amor onde os actores cada vez que abren a boca póñense a cantar cousas como “je ne pourrais jamais vivre sans toi?” ou os mecánicos dialogan como un alegre coro mentres se preparan para saír do taller. Afortunadamente o proxecto acabou ben e Os paraugas de Cherburgo, a súa intérprete, Catherine Deneuve e os seus creadores, Demy-Legrand, tiveron a súa recompensa e recoñecemento crítico e popular. Conseguiron, de paso, unha obra singular, lírica e desbordante, inclasificable no cinema musical, e unha banda sonora que non deixou de escoitarse desde entón.

A colaboración entre Legrand e Demy iniciouse con Lola (Jacques Demy, 1960),”un musical sen cancións” como o definirá o compositor e na que un aínda pouco coñecido compositor chamado Quincy Jones declinara previamente participar. A bailarina interpretada por Anouk Aimée, silueteada en corpiño e un branco e negro intenso, fixa o primeiro encontro entre os dous creadores. Legrand converterase no álter ego de Demy. A partir de agora o seu irmán xemelgo e creativo. Entre 1961 e 1988, data do seu último traballo conxunto, Trois places pour le 26, realizador e músico fúndense na construción dunha obra ambulante, somnámbula entre a realidade e a fantasía, onde os personaxes e as súas pantasmas viaxan de película en película nun universo musical bañado de cancións que falan de ausencias dolorosas como contrapunto a un mundo encantado pero inalcanzable. Como os vellos contos infantís, onde o gozoso é o espello do sombrío.

Historia compartida que quedou rexistrada nun integral composto de 11 CD que apuntan esta complicidade fraternal que truncaría a morte do director en 1990. Aos labores de restauración hai que sumar as de arqueoloxía musical, con recuperación de gravacións perdidas ou pouco coñecidas, de partituras que o propio Michel Legrand encargouse de pór ao día e outros traballos de investigación que  engrandecen un proxecto destas características. Entre os ingredientes do integral, un volume dedicado ás versións e que, como adoita suceder con estes pratos, ofrece sabores de gustos diversos. Así, entre os tesouros, unha versión da  chanson de Maxence das señoritas de Rochefort, na tradución americana, You must believe in spring, cantado por Tony Bennet e acompañamento de Bill Evans, conmovedor e intenso. Ou Astrud Gilberto interpretando o tema principal dos paraugas de Cherburgo con arranxos de Gil Evans.

O proxecto discográfico súmase á exposición que a  Cinemateca francesa dedicoulle recentemente a Jacques Demy e que proxecta o seu imaxinario e universo cinematográfico xunto á publicación do libro, Le  monde enchanté de Jacques Demy ( Flammarion). A aventura de dous creadores que inventaron un xénero, pero que só eles conseguiron materializar nun belo soño.

 

 

Artigo orixinal de Carles Gámez, publicado en El País

Como tantas veces se ten comentado, o regulamento que regula o sistema de altas e baixas dos músicos na Seguridade Social pode ser útil para aqueles que traballan en contratos fixos ou de longa duración, pero para os que facemos bolos - que hoxe en día somos a maioría - resulta incómodo e atenta contra os nosos intereses.

Por este motivo, a Associació Prefessional de Músics de Catalunya (MUSICAT) presentou no seu día un proxecto de reforma baseado na creación dun censo de músicos que causarían alta permanente na la Seguridade Social e regularizarían mensualmente as súas cotizacións pagando en proporción ao que houbesen traballado. Viría a ser como se os músicos foramos autónomos, pero soportando unha cota proporcional aos emolumentos percibidos. Este sistema cubriría así mesmo a os organizadores de espectáculos musicais xa que terían garantidas as altas dos músicos contratados. Tamén potenciaría o papel das asociacións de músicos que, dun xeito ou outro, deberían participar na elaboración do censo. Finalmente, constituiría unha gran ferramenta para combater a intrusión, xa que para formar parte do censo habería que acreditar convenientemente un bo nivel profesional.

A pesar de contar có visto e prace de tódalas forzas políticas con representación parlamentaria, o proxecto non foi aceptado polas administracións correspondentes que, seguramente, consideraron que

MUSICAT carecía da representatividade necesaria no conxunto do territorio nacional. Por este motivo, a Federación Española de Músicos Asociados

(FEMA) se propón presentar de novo ás correspondentes instancias o antigo proxecto de MUSICAT, pero esta vez avalado polo máximo organismo de representación dos músicos no estado español. Por tratarse de un dos seus obxectivos prioritarios, a Federación dedica o maior esforzo a ampliar a súa representatividade incorporando o maior número posible de organizacións de distintas autonomías. Con este respaldo, o proxecto contaría co mellor aval para garantir a súa viabilidade.

Segundo o calendario establecido por FEMA, a partir de setembro e ata finais do primeiro trimestre de 2015, levarase a cabo o proceso de ampliación da Federación que actualmente xa representa a máis de cinco mil músicos de catro comunidades distintas e, de forma inmediata, procederase a presentar o proxecto de reforma ao Ministerio de Traballo e Seguridade Social.

Está claro que a súa aceptación non acabaría cos problemas dos músicos, pero tamén é certo que contribuiría a mellorar ostensiblemente a nosa situación.

Edítase “Plástico”, un álbum con 13 cancións inéditas gravadas en 1978 por un grupo efémero no que confluíron futuros compoñentes de Hombres G e Olé Olé con Eduardo Benavente, o mártir da nova onda.

Houbo un momento en que Hombres G, Olé Olé e Parálisis Permanente coincidiron. Un período no que futuros compoñentes de grupos con formas antagónicas de entender a música, o pop comercial fronte ao rock escuro coincidiron nunha mesma banda.

Aquel grupo, a unión duns adolescentes madrileños na segunda metade da década de 1970, chamouse Plástico. E aínda que se cría que pasara á historia sen deixar máis pegadas que un par de anécdotas non foi así. Plástico estivo a piques de conseguir un contrato e rexistraron unha maqueta nun estudo profesional.

Plástico era un grupo de barrio.

Rafa Gutiérrez, con 54 anos é guitarrista de Hombres G, un grupo co que desde 1985 vendeu varios millóns de discos e percorreu o mundo. Pero aínda hoxe lembra o período que vai de 1975 a 1980. Era menor de idade cando formou parte de Plástico cos que en 1978 gravou 13 cancións que permaneceron inéditas até agora. O vindeiro martes o selo madrileño Subterfuge poraas á venda en formato CD e LP. Ao disco titulouno, simplemente, Plástico.

O disco é o documento de algo ocorrido nun período fértil do rock madrileño: o que transcorre entre a morte de Franco e o inicio da Movida. Un momento de efervescencia no que rapaces sen experiencia e con instrumentos prestados, podían dar a sensación de ter algo. Así se explica que fosen convidados os estudos de  EMI que entón estaban preto da praza de Oriente, e rexistraran esta maqueta que foi ignorada pola compañía e sobreviviu 34 anos grazas ao teclista Luís Carlos Esteban. Era a forma de facelo. “Citábanche, rexistrabas uns temas cos seus técnicos, señores moi serios que ían con bata, e se lles gustaban chamábante para ofrecerche un contrato. Non volvemos saber daquilo. Eu tiña as cintas gardadas en casa e aínda que musicalmente non teña demasiado valor, porque eramos uns nenos, creo que como documento ten importancia”, explica.

Carlos Galán discrepa da valoración artística. “O que pasa é que viraron a sons máis maxestosos. Luís Carlos foi por exemplo o produtor do Ángel Exterminador de Carlos Berlanga, e as cousas máis crúas non lle gustan. Pero este disco hoxe publicaríase. E ten moito valor. Fai pensar na cantidade de cousas que deben de estar en caixóns. E é a proba da evolución de Eduardo Benavente: gravou isto en 1978, morreu en 1983. E no medio deulle tempo a facer todo o que fixo co que significou para a historia da música de España”.

Porque Plástico foi iso que no argot chámase grupo seminal, terrible denominación para bandas das que a súa importancia vai máis aló da súa traxectoria. Grupos que serviron de sementeiros dos que xermolaron propostas moito máis famosas. Non só Hombres G, que un cuarto de século despois do seu debut, seguen convocando a miles de persoas. Quitando ao guitarrista Carlos Sabrafén, que se fixo luthier, todos os compoñentes de Plástico tiveron o seu momento de gloria. O baixista Emilio Estrecha e o teclista Luís Carlos Esteban cun grupo de tecno-pop chamado Olé Olé. Pero, sobre todo, documenta os primeiros pasos de dous amigos inseparables de Pinar de Chamartín, Toti Arboles (batería) e Eduardo Benavente (voz).

Pouco despois de gravar estes temas abandonarían o grupo. Benavente entraría en Alaska e os Pegamoides. Despois fundaría a súa propia banda, Parálisis Permanente, da que Toti foi a batería, como despois seríao en Dinarama ou La Frontera. En 1992 Toti Arboles falecía dun infarto.

Anos antes, en 1983, Eduardo Benavente morría nun accidente de tráfico. Só tiña 20 anos, pero xa era un dos cantantes máis carismáticos da escena española. Hoxe, a súa estética atormentada é recoñecible nas rúas de Madrid, a súa efixie eternamente nova adorna camisetas e o son de Parálisis Permanente asoma en cancións de decenas de novas bandas.

Até a publicación deste álbum, Plástico era unha nota ao pé de páxina do pop español. Só deixaron un single con dúas cancións,  “Nieva” e “Mil espejos” que, a pesar de ser unha das primeiras gravacións da Movida, non é demasiado cotizado entre os coleccionistas. Claro que na formación que rexistrara aquel sinxelo cantaba un substituto, Manuel Sánchez, que saía dos Golfos, un grupo que tivera un éxito con “Que pasa contigo, tío?”

A gran achega deste disco é que son as primeiras cancións gravadas por Eduardo Benavente que se coñecen. E o Eduardo de 15 anos era un fan de Tequila. Iso é o que tiña en común con Rafa Gutiérrez. O irmán maior do que logo sería guitarrista de Homes G, era Felipe Lipe, o baixista da banda de rock hispano-arxentina que reinaba antes da chegada da movida. “O triunfo de Tequila foi algo alucinante. O meu irmán saía en programas que até entón eran territorio para Camilo Sesto e xente así. A música que se facía en Madrid era rock duro. Bandas como Bloque, Asfalto, Burning. Gustábanos o seu son, tocaban e seguiámoslles polas universidades e os colexios maiores, pero a súa imaxe non nos gustaba. A nós gustábanos a “new wave”. Eles eran tipos feos e nós queriamos ligar”, lembra Gutierrez. “Eduardo e Toti vestíanse como os Tequila. Levaban pantalóns de raso rosa, melenas... unha pinta brutal”.

O disco contén cancións que non disimulan o deixe “tequilesco”. Hai unha balada vergoñosa e chiscadelas funk e até disco, pero a súa interpretación é punk de puro simple. No Eduardo Benavente de 15 anos con pantalóns rosas acampanados estaba o xerme do que estaba por chegar.

 

Isaac Garabatos (Socio nº 146)

Os afeccionados á música negra levan preguntándose durante anos por unha enigmática muller de nome Edith Wayne. Irrompeu a finais do sesenta no selo discográfico Invictus e figuraba como coautora dalgúns dos seus éxitos máis memorables, desde Give me just a little more estafe, de Chairmen of the Board, a Band of Gold, por Freda Payne, a truculenta historia dun home que non logra consumar o seu matrimonio na noite de vodas. Ninguén aclarou nunca se coñecía en persoa á misteriosa Edith e non consta ningunha fotografía súa, polo que co tempo chegouse á conclusión tácita de que esta dama era en realidade un pseudónimo para o fabuloso triplete de compositores que integraban Eddie Holland, Lamont Dozier e Brian Holland. Pero a pintoresca historia da tal Wayne é só un exemplo máis das moitas cousas atípicas e fascinantes que a estes magos da música soul acontecéronlles cando decidiron desvincularse da factoría Motown.

 

Corre o ano 1968 nos cuarteis xerais de Hitsville, o “chalé” de Detroit onde se cociña “O son da moza América”. Tres dos máis brillantes compositores da casa reúnense co fundador e gran xefe do imperio Motown, Berry Gordy, para exporlle as súas queixas. Os irmáns Holland e o seu amigo Lamont integran un dos equipos de escritura de cancións máis memorables na historia da música popular, á altura do que Burt Bacharach e Hal David significan no ámbito do pop lixeiro ou Jerry Leiber e Mike Stoller rubricaron para o rock primixenio de Elvis Presley ou The Coasters. A firma de H-D-H está detrás de case todo o catálogo de The Four Tops, inclúe xoias para Martha Reeves (Nowhere to run), Junior Walker (How sweet it is to be loved by you) ou Isley Brothers (This old heart of mine is week for you) e definiu para sempre a fórmula dos grupos femininos con ducias de pezas para as Supremes de Diana Ross. Pero os creadores de todos estes títulos séntense infravalorados. Gordy, que confía cegamente nas súas propias forzas (e en autores-intérpretes como Marvin Gaye ou Smokey Robinson), desatende as súas queixas. E as sucesivas discusións conclúen en divorcio.

 

Chairmen of the Board relegan en 1970 Patches a unha cara B. Tema co que aos meses, Clarence Carter gañou un Grammy.

 

A partir de aí desenvólvese un episodio non sempre ben lembrado entre os amantes do soul, o rhythm & blues, o funk e demais latexados rítmicos negroides. O laureado trío instaura The Creative Corporation co obxectivo explícito de disputarlle a supremacía á mesmísima Motown baixo dúas denominacións discográficas, Invictus e Hot Wax, ás que en 1972 sumarase unha terceira, Music Merchant. Os fundadores mesmo se dotan da súa propia base de operacións en Detroit, un antigo cinema en Meyers e Grand River, con rutilantes músicos de estudo. E eles mesmos escollen aos artistas chamados a converterse nas estrelas que fagan sombra a Stevie Wonder, The Temptations ou os Jackson 5. A aventura, que dúbida cabe, acaba en fracaso. Pero entre medias quedan unha ducia de grandes éxitos puntuais, centenares e centenares de cancións máis que solventes e uns cantos artistas en ningún caso merecedores do esquecemento.

 

Toda esta historia documéntase agora nun proxecto editorial fabuloso, Holland-Dozier-Holland, The Complete 45s Collection, un artefacto de 14 discos, 288 cancións e case 17 horas de música que opta a figurar entre os fetiches máis adorables da tempada para os coleccionistas discográficos. A caixa (de prezo razoable para as súas dimensións) inclúe absolutamente todas as caras A e B que publicaron os ilustres ex-traballadores da Motown nas súas novas formulacións: 96 sinxelos para Invictus, 44 para Hot Wax e 17 baixo a etiqueta de Music Merchant. Sumémoslles varias rarezas e até 16 acetatos inéditos e atopámonos, en efecto, ante unha monumental orxía para completistas.

 

Case 17 horas de música que opta a figurar entre os fetiches máis adorables da tempada para os coleccionistas discográficos

 

Os líderes da revolución de H-D-H estaban chamados a ser Chairmen of the Board, con Norman Johnson e a súa enfática dicción (ao Jackie Wilson en Reet petite) á fronte da banda. A mencionada Give me just a little more estafe foi un éxito moi notable que se prolongou con outros dous títulos fantásticos pero demasiado miméticos, You've got me dangling on a string e Everything's Tuesday. Freda Payne, Laura Le ou Eloise Laws foron grandísimas solistas de traxectoria efémera e o trío feminino Honey Cone (One monkey don't stop non show) non tiña nada que envexar a The Supremes. George Clinton enriqueceu a escuadra de Invictus cos seus flamíxeros Parliament e outras bandas, desde Flaming Ember a 100 Proof Aged in Soul, quizais merecerían mellor fortuna. Mesmo Lamont Dozier e Brian Holland terminaron publicando algunhas espléndidas gravacións propias como Holland & Dozier.

 

Por que Invictus e as súas irmás pequenas, Hot Wax e Music Merchant, non lograron o lugar que a historia lle reservou a Motown, Stax ou mesmo Philadelphia International Recordings? Probablemente porque as demandas interpostas por Berry Gordy fixéronlles moito dano, xa que Holland, Dozier e Holland non puideron asinar as súas composicións nin producións até 1971. E seguro que tamén por erros propios, impensables nunha fábrica de éxitos tan metódica como Motown.

Hoxe asombra comprobar, por exemplo, que Chairmen of the Board relegasen en 1970 Patches a unha cara B, un tema que poucos meses despois proporcionoulle un Grammy e o número 1 a Clarence Carter. O trío fundador tampouco soubo adaptarse aos tempos e Lamont Dozier acabaría desligándose dos Holland en 1972. Pero a pesar de todos os erros de cálculo, escorregazos e frustracións varias, impresiona o legado case oculto desta "segunda Motown" que aflora tantos anos despois con esta antoloxía abafadora.

 

Holland-Dozier-Holland, The Complete 45s Collection está publicado por Harmless/Demon Music

 

Fernando Neira "El País"

A historia da produción cultural das últimas décadas demóstranos que é perfectamente posible crear (algo que vala a pena) por razóns moito máis terreais, prosaicas e mesmo mesquiñas. Xa o dicía o crítico musical Greil Marcus nun artigo de Village Voice de mediados do setenta: “Algunhas das cancións máis fermosas que escoitei escribíronse por interese, por resentimento ou por despeito”. E o mesmo podería dicirse dalgúns dos mellores libros e das mellores películas.

 

Leonard Cohen referiuse nalgunha ocasión a Dear Heather (2004) como o primeiro dos seus discos “póstumos”. O anterior, Ten new songs (2001), fora concibido como o último da súa carreira. Cohen pensaba dedicar os seus últimos anos á meditación transcendental no mosteiro budista de Mount Baldy, nas montañas de San Gabriel, preto de Los Ángeles. Un proxecto frustrado: tivo que renunciar ao seu retiro espiritual cando a súa filla Lorca confirmoulle que fora estafada polo seu representante e amiga íntima, Kelley Lynch, que levaba anos subtraendo diñeiro das contas correntes do artista até chegar a unha cantidade próxima ao cinco millóns de dólares. Cando Cohen se presentou no estudo cheirando aínda a sándalo, pero disposto a gravar un novo álbum co que volver facer caixa, o seu baixista e home de confianza, Roscoe Beck, preguntoulle: “Volviches ao negocio porque estás arruinado?”. “Digamos que esa é unha das principais razóns”, respondeulle o músico e poeta de Montreal, que hoxe segue en activo (e litigando contra a muller que lle arruinou) aos seus 80 anos.

 

Marvin Gaye tamén tivo que renunciar ao seu proxecto de xubilarse (no seu caso, de maneira un tanto prematura) debido a problemas económicos sobrevindos. Dous divorcios e unha adicción ás drogas cruzáronse no seu camiño. En 1977, aos 38 anos, custoulle preto dun millón de dólares divorciarse da súa primeira esposa, Anna Gordy, irmá do seu xefe, o produtor e fundador de Tamla Motown, Berry Gordy. Ese desastre financeiro foi a principal razón pola que accedeu a gravar Here, my dear. Xusto é recoñecerlle que soubo facer da necesidade virtude: as cancións exsudan virulencia e xenuíno rancor, porque se nutren do resentimento acumulado en dez anos de matrimonio e case cinco de crúa batalla xudicial. A propia Anna Gordy, que se embolsou parte dos royalties de Here, my dear, declararía anos despois: “Co tempo, acabei apreciando todos os álbums de Marvin, pero teño que recoñecer que este segue sendo o que menos me gusta”. Xa en 1981, un Marvin Gaye de novo ao bordo da ruína, recentemente divorciado de Janis Hunter e con tendencias depresivas e paranoicas acrecentadas polo consumo de cocaína, aceptou gravar outro álbum, In our lifetime, talvez o menos inspirado da súa carreira. Segundo o home que tratou de facerlle de fada madriña nos seus últimos anos, o dj e produtor belga Freddy Cousaert, “ese disco existe porque Marvin necesitaba o diñeiro, non hai moito máis que dicir”.

 

Trece anos máis tarde, outro grande da música negra, Prince, extraviou a súa até entón rutilante carreira discográfica nun intento de librarse canto antes dos seus lazos contractuais con Warner Bros. Catro discos publicados en apenas ano e medio, entre 1994 e 1996, todos eles fracasos artísticos e comerciais, para un artista que por entón insistía en presentarse en público como O Escravo e que pronto recuperaría a liberdade, pero xa non a inspiración. Segundo o crítico musical Robert Christgau, “nalgún momento do seu longo pulso contractual con Warner, Prince perdeu a paixón por crear música que estivese en contacto coa súa personalidade e as súas emocións, e ese é o problema que arrastra desde entón”.

 

No caso de Axl Rose, a principal motivación para editar Chinese democracy, considerado un dos máis hilarantes fracasos da historia do rock, foi, segundo Mike Clink, un dos produtores que traballaron no álbum, “a súa inseguridade patolóxica sazonada con periódicos ataques de megalomanía”. Axl dedicou 14 anos a un esforzo desordenado e descontinuo, inspirado, segundo dixo el mesmo, nos ensinos do Dalai Lama. Involucrou a até oito guitarras solistas diferentes, acabou coa paciencia de Dave Navarro, Brian May e mesmo Shaquille O'Neal e converteuse no bufón da prensa musical, que levaba publicando falsas críticas do suposto disco desde 2002, seis anos antes de que a criatura acabase vendo a luz. Consumado o despropósito, sucedéronse veredictos tan contundentes como o de Dexter Holland, cantante de The Offspring: “Ao final, non había cancións. Nunca as houbo. Axl é un lacazán sen talento que tratou de demostrarlle ao mundo que era capaz de facer un disco en por si. E a verdade é que non o era”.

 

Por último, o do rapeiro Eminem é un caso mesmo máis esaxerado: arremeteu contra a súa nai, contra a súa ex-parella e nai da súa filla e contra practicamente calquera estrela do universo pop que se cruzou no seu camiño cara ao número un das listas. Desde Britney Spears até Mariah Carey, pasando por Michael Jackson ou Iggy Azalea.

Se nos preguntasen que desde cando existe a pirataría musical, diriamos que desde que se inventou a cinta de casete, un medio barato, sinxelo e portátil, que era moi fácil de duplicar. En realidade, o contrabando xeneralizado remóntase aínda máis lonxe do que cabía pensar.

 

Durante a década dos anos 50, na antiga Unión Soviética, apareceu un movemento chamado stilyagi -eran os hipsters da época-, cuxos membros se declaraban fanes incondicionais da cultura occidental, e máis en particular, da súa música -jazz, boogie e rock'n’roll-. Desesperados polas “melodías occidentais prohibidas”, idearon unha maneira de imprimir os seus propios rexistros. O único problema era a escaseza de vinilos.

 

Tempos desesperados requiren medidas desesperadas. A solución consistiu en facer gravacións caseiras en radiografías usadas. Era a chamada “bonemusic”. Debido á escaseza de vinilo, os stilyagi buscaban nos colectores residuais hospitalarios, para atopar radiografías refugadas, moi abundantes e baratas.

 

Cun cortador de disco, duplicaban as cancións occidentais que lograban introducir na Unión Soviética, a través de países satélites como Hungría. Copiaban o son na radiografía, cortaban o círculo cunhas tesoiras, e utilizaban un cigarro para facer o burato do centro, feito que permitía reproducir a gravación en calquera plataforma xiratoria.

 

As gravacións eran de moi mala calidade, pero asombrosamente baratas, xa que un disco podía custar ao redor dun rublo no mercado negro. Apareceron uns distribuidores de “bonemusic”, chamados “Roentgenizdat”, unha rede clandestina reprodutora de temas censurados no bloque soviético. Pouco despois, o “Roentgenizdat” distribuiría millóns de gravacións en formato de raios X.

 

Foi un mercado que non durou moito tempo, pois as autoridades soviéticas, durante finais da década dos 50, acabaron cos distribuidores máis importantes. Nos 60, os mozos leninistas do Komsomol, facían patrullas para cazar aos distribuidores, cuxas gravacións eran confiscadas.

 

Co tempo, a industria da música occidental popularizou a súa propia versión desta “bonemusic”. Sería cos flexi-discos, que de igual modo que as gravacións en radiografías, eran gravacións feitas en láminas de vinilos delgados e flexibles, que se adoitaban distribuír en revistas e mesmo en caixas de cereais.

 

Imaxinádesvos estar a escoitar un vinilo de ElvisPresley nunha radiografía do tórax?. Os stilyagi afirmaban que desa maneira Elvis viaxaba nos pulmóns dun moscovita con tuberculose e DukeEllington na exploración cranial da tía Natasha.

 

 

 

por Alberto Díaz Pinto

Orixinal: http://lavozdelmuro.net/el-mercado-negro-musical-en-la-antigua-urss-vinilos-hechos-con-radiografias/

Desde hai moito tempo soño co día en que todos os músicos entendamos que a nosa profesión non é unha competición e que nunca un intérprete pode ser mellor que outro. Nun equivocado xuízo de valores atopamos a personalidades do sector, algunhas mesmo con gran relevancia social, que cren erroneamente estar por encima da música e iso dálles dereito a xerar unha serie de críticas en contra doutros músicos sen darse conta do dano que poden causar. A través deste artigo pretendo mostrar as claves do éxito para todo aquel que desexe ser un bo intérprete musical ou profesor de música á vez que ofrecer un punto de vista crítico con respecto aos grandes erros que non só adoitan cometerse dentro da nosa profesión senón que tamén en ocasións posúen unha significativa e alarmante aceptación social.

Nunca puiden comprender por que moitas persoas pensan que quen toca máis rápido faino mellor. Baixo o meu punto de vista a velocidade na música sempre foi un medio, algo que nun determinado momento pode axudarnos a conseguir dun modo máis preciso un carácter musical en concreto, pero nunca debe ser unha finalidade en si. Os obxectivos musicais sempre son os de transmitir da mellor maneira posible as ideas expresivas xestadas na mente dos compositores. Por tanto un bo intérprete será aquel que centre os seus esforzos na comunicación sonora destas ideas, na expresión e transmisión dos seus sentimentos, no achegamento ao público cara ás máis sublimes cotas expresivas de cada unha das obras musicais a interpretar.

Así mesmo existe unha absurda obsesión que ha ir gañando peso ao longo da historia do ensino musical: a fobia á equivocación das notas musicais e a crenza de que quen menos notas equivoca é mellor músico. Por suposto que hai que coidar sempre todos os detalles durante a execución das partituras, faltaría máis, pero hai que saber darlle a importancia necesaria a cada un deles pois a mente do intérprete sempre ha de estar activa e atenta pensando nas cousas máis importantes da música. A partitura moitas veces non nos axuda a ser mellores intérpretes pois fai que nosa vista se centre en algo inerte e reducido, un lugar cheo de fríos símbolos adornado de múltiples indicacións en colorines e mesmo tachaduras de varios profesores. O bo músico ha de ter a mente tan clara que debe saber que a mellor maneira posible de interpretar todo iso consiste en dar un paso máis e borrar a partitura da súa mente para así poder acceder dunha maneira máis eficiente ao lugar onde garda as súas emocións e recordos para, unha vez sentidos dunha maneira apaixonada e organizándoos segundo as pautas que marca a composición, transmitilos aos demais.

Non se pode negar que a práctica regular dun instrumento é necesaria pero sempre defenderei que o músico, ante todo, debe ser unha persoa que viva intensamente durante a súa existencia para poder así o acumular unha infinidade de vivencias que poidan axudarlle a expresar dun modo máis preciso as ideas musicais das creacións que desexe interpretar. Queda claro entón que a importancia dunha nota é insignificante en relación a toda a carga emocional que a xerou e que debe estar presente porque esta é máis importante que a nota en si mesma.

Aínda que sexan evidentes e non axuden para nada a conseguir os obxectivos da música non considero os aspectos que acabo de citar como os peores erros que pode cometer un músico ao longo da súa carreira profesional. Para min o menos bo que pode ter un músico ou a maior equivocación que este pode cometer é a de vivir a música coma se fose unha dura competición mundial onde hai que gañar unha medalla de ouro e a fama eterna. Poida que o noso sistema de ensino musical teña algúns profesionais que non sexan do todo conscientes que deben esforzarse por inculcar e ensinar aos seus estudantes a música segundo os valores que ela promulga. Dese modo os alumnos non só aprenderían máis senón tamén crecerían nunha contorna musical san e saudable, un mundo de respecto onde ninguén é mellor que ninguén, onde non existe a necesidade de competir contra os teus compañeiros, onde a importancia da música é o que prima e que os músicos somos simples transmisores dunha bondadosa mensaxe que non nos pertence e á que lle debemos todo o noso respecto e agarimo. Co paso do tempo e avanzando por ese camiño chegará o día en que un se dea conta de que a música é perfecta e eterna e sempre estará por encima nosa, porque ninguén de nós pódeo ser. Pero iso non é algo malo, todo o contrario, é algo marabilloso o dedicar unha vida a unha arte de tan grandes e fermosas calidades.

Doutra banda, non todos somos iguais ou temos o mesmo talento para a música. Pero iso non é algo bo nin malo, é simplemente algo inherente ao ser humano e así ha de ser entendido. O feito de que non sexas un intérprete que posúas unha gran facilidade para aprender tecnicamente unha partitura ou que os teus nervios che xoguen unha mala pasada cada vez que te sobes a un escenario, por pór algúns exemplos, non implica en absoluto que non poidas ser un gran músico ou que non che espere un futuro prometedor. Debido ao feito de que ninguén é perfecto deberás atopar as túas debilidades e traballalas dun modo intelixente para poder superalas con paciencia e optimismo. Rodéache de bos profesores cun gran carisma e que che axuden a ser cada día mellor músico e persoa e non caias no erro de pretender interpretar como alguén ou de anhelar o talento doutro músico pois estarás a perder o tempo e aumentando a túa frustración. Non esquezas que nunca poderás ser outra persoa, pois tan só poderás ser como ti mesmo es e lembra que iso non é algo malo senón algo marabilloso, porque nunca haberá ninguén máis como ti.

Baixo o meu punto de vista, a correcta competición musical é unha carreira ordenada que debes correr xunto a ti mesmo, axudándoche e dándoche a man en todo momento. As túas capacidades serán as que che vaian indicando a velocidade á que debes avanzar para poder superarche día a día. Éncheche de paciencia e de xenerosidade e tenta colmar todas as horas que dedicas xunto ao teu instrumento de felicidade e ilusión. Aprende música no máis amplo sentido do termo e anímache a descubrir outras disciplinas extramusicales para que o teu coñecemento amplíese e aos poucos poderás ir alcanzando as metas que che propoñas aínda que debes ser consciente que non todo será un camiño de rosas pois á dificultade de superarche a ti mesmo e mellorar lentamente terás que engadir o cruzarche eventualmente con algúns músicos ou situacións que tentarán derrubar a torre que con tanto traballo e esforzo estás a construír. É importante que iso non cambie a túa personalidade nin a túa maneira de ser e que sempre teñas presente que a música é un acto de bondade e xenerosidade cara aos demais e que os músicos somos simples portadores desa mensaxe e memoriza as palabras do mestre Beethoven que afirman o seguinte: para ser un xenio tan só necesítase ter un cinco por cento de talento e un noventa e cinco por cento de duro traballo.

Espero que este artigo poida axudarche a mellorar como músico e persoa e sentir libre de compartilo con quen máis desexes. Moito ánimo e moita sorte na túa prometedora carreira musical!

Javier Pérez Garrido (21 febreiro 2015)

http://www.mecd.gob.es/dam/jcr:0743351b-f2e1-4ca6-98d3-3f8455002c7c/Principales_Resultados_2017.pdf